Priscilla van Lierop

Ik was een ondernemend kind met veel idealen. Mijn grootste droom was om te gaan werken in Afrika als ontwikkelingsarts. Dat is er nooit van gekomen. Zelfs met bijles lukte het niet mijn cijfers voor de exacte vakken boven een gemiddelde van drie uit te tillen.

Mijn ouders zijn beide katholiek, hoewel niet werkelijk praktiserend. We gingen naar de kerk met speciale gebeurtenissen zoals kerst, trouwerijen en begrafenissen. Ik heb wel mijn communie en vormsel gedaan. Mijn communie vond ik bijzonder, het had toch iets speciaals. Wat ik me van mijn vormsel kan herinneren zijn de nieuwe schoenen die ik kreeg. Rondom geloof en zingeving hebben mijn ouders me altijd vrij gelaten. De boodschap was: zoek zelf en vind datgene wat bij jou past.

Gezien mijn ondernemende aard vonden mijn ouders het rond mijn twaalfde tijd dat ik ging leren me te verdedigen. Zij hadden het ’schrikbeeld’ dat ik ergens in een grote stad op kamers zou belanden, me in het nachtleven zou storten, in allerlei sloten zou lopen en me niet zou kunnen verweren. Dus werd ik naar karate gestuurd. Na de eerste onhandige pogingen – waarbij ik na de eerste les direct mijn moeder een bloedlip sloeg, omdat ik wilde laten zien wat ik geleerd had en nog geen goede inschatting van de afstand had leren maken – begon ik karate erg leuk te vinden.

Op mijn zeventiende kreeg ik een relatie die niet gezond in elkaar zat. Het heeft me zeven jaar gekost om dat werkelijk te realiseren. Een periode waarin ik meer en meer van mezelf vervreemdde tot ik op het eind niet anders meer kon dan weggaan. Toch heeft deze periode me achteraf erg veel opgeleverd. De realisatie hoe sluipend patronen kunnen zijn, hoe je jezelf meer en meer gaat aanpassen in een ongezonde situatie, hoe sterk ons overlevingssysteem kan zijn. Het was een relatie die veel impact heeft gehad op mijn leven, het was de fase waarin ik volwassen werd.

Op professioneel vlak was ik inmiddels begonnen met lesgeven, in eerste instantie in karate. Al snel belandde ik op de opleiding tot Rijkserkend docente weerbaarheid. Ik was 21 toen ik die opleiding afrondde en ik startte met het lesgeven op het gebied van weerbaarheid en zelfverdediging in vrouwenhuizen, jeugdcentra en bij vrouwenbewegingen. Nog even heb ik het HBO-V (de verpleging) geprobeerd (met in mijn achterhoofd het ideaal dat ik ook als verpleegster naar Afrika zou kunnen gaan), maar al snel bleek dat binnen de verpleging niet mijn talenten lagen. De opleiding tot Maatschappelijk Werkster was daarna een voor de hand liggende keuze. Het was in het laatste jaar van die opleiding dat ik Joan leerde kennen.

In 1996 richtten we stichting Vogelvrij en instituut Vogelvrij op. Het bedrijf groeide en groeide. Een dynamisch proces waarin successen werden gevierd, waarin we hoogtepunten kenden en soms ook dalen. Maar het leefde, het stond. Ik volgde aanvullende opleidingen om de inhoud van onze trainingen verder te professionaliseren. Ik deed de NLP-Practioner, NLP-Master, werd Internationaal NLP trainer, volgde Enneagramtrainingen, en deed de opleiding Gevaarsbeheersing.
Een bijzondere tijd waarin ik veel leerde, tevreden was met wat ik deed, voldoening en waardering haalde uit mijn werk en iedere ochtend met een innerlijke drive mijn werk oppakte.

In 2006 besloot ik de uitdaging aan te gaan algemeen directeur te worden van Vogelvrij.
Eindverantwoordelijk voor een team van 12 mensen, de missie, visie en resultaten van Vogelvrij. Joan stapte uit het bedrijf en ging studeren. Achteraf gezien is het voor mij en mijn ontwikkeling nodig geweest dat ik deze stap maakte. De bijbehorende uitdagingen waren welkom en ging ik graag aan, terwijl ik mezelf verder ontwikkelde en beter leerde kennen. Enige tijd daarvoor was ik al gestart met een persoonlijk coachingstraject. Ik had een coach gezocht en was een diepgaand proces aangegaan op het gebied van mijn overtuigingen, mijn patronen, mijn onverwerkte issues en mijn basisangsten.
Dit alles kwam samen in de periode 2006-2007.

En ineens was er meer.

Vogelvrij liep erg goed. Een geweldig team, fantastische resultaten met onze trainingen en coaching.
En ik bleef onrustig. Ik startte met het trainen van management teams op het gebied van communicatie en leiderschap. Ook hierin waren de resultaten mooi, waren mensen zeer tevreden, was de training een succes. En ik bleef onrustig. Van binnen borrelde iets waar ik geen woorden aan kon geven. Een onrust die er ook niet dagelijks was. Ik functioneerde goed, werkte veel, had het naar mijn zin. Maar op die momenten dat ik rustig ergens zat, even werkelijk naar mezelf luisterde, was er direct een stem in mezelf die iets probeerde duidelijk te maken. En ik wist vanaf het allereerste moment dat ik die stem hoorde: zodra ik werkelijk ga luisteren, moet ik een keuze maken. Een keuze die ingrijpende gevolgen zal hebben. Dus wat deed ik? Precies dat wat bij mijn type past: ik ging harder werken, leidde mezelf af op allerlei manieren, met mijn ratio (die sterk ontwikkeld is) bedacht ik allerlei argumenten waarom ik niet kon luisteren. Tot de stem sterker en sterker werd, en ik hem niet langer kon negeren. Dat was het moment waarop ik workshops en cursussen ging volgen. Op zoek naar het antwoord op de onrust in mezelf. Ik ging naar trainingen van Carolyn Myss en van Miranda Macpherson, volgde nog steeds coaching bij Anné Linden van het NYTI, deed twee keer een Intensive van Wisdom University (vormgegeven door onder andere Jim Garrison en Paul Ray), volgde een training van Jean Houston en nog een stuk of wat losse workshops en trainingsdagen. Ik kwam op fantastische plekken, ontmoette boeiende mensen, luisterde naar sprekers met geluiden die nieuw waren en toch ook weer niet. Al deze mensen deelden hun ervaringen, inzichten en kennis, en terwijl mijn ratio vaak afdwaalde, luisterde de stem in mezelf gefascineerd.

Tot het moment in de tuin bij de kathedraal van Chartres. Daar kwam alles samen. Ineens was de richting helder, snapte ik waar mijn weerstand vandaan kwam, wist ik wat bij mij past en hoe ik vorm kon gaan geven aan de stem in mezelf. Tijdens het volgen van al die workshops en trainingen belandde ik in kloosters op kleine kamers, zonder douche en toilet, was het alternatief een tent of gedeelde slaapzalen, at ik voortdurend vegetarische maaltijden en dronk ik granenkoffie of kruidenthee met zemelenkoeken, danste ik in het rond op spirituele muziek – te midden van 80 mededansers, mediteerde ik op een matje, schreeuwde vanuit mijn ziel, tekende en zong mantra’s, luisterde naar verhalen over marginaal leven zonder auto, zonder televisie, zonder make-up en wandelde samen met anderen over ellenlange paden – allemaal op zoek naar onszelf.

En daar in Chartres begreep ik het.

Hoewel ik totaal geen oordeel heb over wat ik zojuist schreef, weet ik nu dat dit niet iets is wat bij mij past. Ik ben een Bourgondiër in hart en nieren, ik ben dol op koken, een goed glas wijn, en drink in de ochtend graag sterke filterkoffie. Ik rook (al hoop ik dat ik daar ooit eens mee kan stoppen), ik hou van luxe om me heen, ik rijd graag grote en mooie auto’s en heb moeite met zaken die te spiritueel zijn, die voor mij teveel gaan zweven, die voor mij teveel afdrijven van de dagelijkse realiteit.

En toch ben ik een zeer spiritueel mens, ook al vind ik het niet in de vormen die ik tegenkwam tijdens de workshops en trainingen. Ik geloof dat het mogelijk is om spiritueel te zijn, en tegelijkertijd te kunnen genieten van het leven, open te staan voor innerlijke processen en groei, en daarnaast ook nog eens het leven het leven te laten, de humor van dingen te zien, soms totaal niet bewust of spiritueel bezig te zijn om op andere momenten juist stil te kunnen vallen en diep geraakt te kunnen zijn door de schoonheid van de natuur, een onverwacht gebaar of de glimlach van een volslagen vreemde. Voor mij gaat het om de harmonie tussen mijn ego, mijn aardse verlangens, mijn spirit en mijn spirituele verlangens. Het feit dat dit met elkaar in harmonie kan zijn werd mij in Chartres ineens duidelijk. Het is niet of/of, voor mij is het en/en.

Het resultaat van dit innerlijke proces is dat ik binnen RenaisSense de takken Consultancy en Leadership ga vormgeven, ontwikkelen en uitdragen. Qua gedachtegoed zal dat zijn in samenwerking, in gesprek en in uitwisseling met Joan Elkerbout. Zij zal zich gaan bezighouden met RenaisSenseMovement, terwijl ik me zal concentreren op de hiervoor genoemde onderdelen. Door alle ervaring die ik heb opgedaan binnen bedrijven en binnen het trainen van teams en Management, weet, zie en voel ik dat er een grote behoefte is aan een andere vorm van leiderschap, aan een andere wijze van kijken, en aan een andere manier keuzes maken. De behoefte is groot. Het antwoord is niet zo simpel – en toch ook weer wel. Dat antwoord ga ik bieden vanuit RenaisSense:

harmonie tussen ego en spirit, tussen ziel en zakelijkheid,

binnen authentiek leiderschap en authentiek management.

Meer hierover is binnenkort te vinden op RenaisSenseConsultancy en RenaisSenseLeadership.