Joan Elkerbout

Mijn naam is Joan Elkerbout, geboren op 18 maart 1970 te Leiden. Opgegroeid in een gezin met een vader als Hervormd, later Protestants, Dominee. Een vader als dominee heeft er enerzijds voor gezorgd dat mijn spirituele kant gevoed en ontwikkeld werd, anderzijds dat ik in mijn jeugd binnen het Christelijk kader verbleef. Met als resultaat dat ik een aardige worsteling en dus ook een diepgaand proces heb doorgemaakt toen ik dat Christelijke kader uitstapte en ook interesse kreeg in andere wegen. Inmiddels voel ik me thuis in een Interspirituele visie, waarin elke Wijsheidstraditie – inclusief de psychologie, filosofie, kunst en wetenschap, naast de wereldreligies – een venster is waar ik graag doorheen kijk.

Een vader als dominee hield in mijn situatie ook in dat ik een lange geschiedenis ken van pesten. Als kind en jongere maakte ik dit langdurig mee. Al spoedig besefte ik dat ik, wilde ik alsnog worden hoe ik bedoeld was, met mezelf aan het werk moest. Alle begin was moeilijk natuurlijk, maar gedurende de tijd raakte ik thuis en vertrouwd met mezelf (gelukkig) en met Innerlijk Werk. Innerlijk Werk is tegenwoordig in mijn leven de belangrijkste wijze waarop ik mijn spiritualiteit voed. Door Innerlijk Werk houd ik de verbinding met mijn werkelijke Essentie, met wie ik echt ben, open.

Mijn achtergrond, mijn karakter en de ervaringen met pesten deden me de keuze maken het sociale werkveld in te gaan. Uiteindelijk resulteerde dit in de opleiding tot Maatschappelijk Werkster. Door mijn ervaringen met pesten en tegen deze tijd mijn eigen visies daarop, was ik vastbesloten af te studeren op het thema pesten. Het was in die tijd (1995-1996) dat ik Priscilla, oftewel Sil, leerde kennen. Sil was een medestudente en met haar achtergrond op het gebied van weerbaarheid was onze combinatie een goede voor dat thema. We deden onderzoek naar het trauma als gevolg van pesten, waren uiteindelijk de eersten die dit als trauma erkenden en werden op dat gebied redelijk bekend door de aandacht van de media. Een logisch gevolg was dan ook dat we zelfstandig één en ander vorm gingen geven. Het resultaat was de stichting en het bedrijf Vogelvrij. En nog altijd maakt Vogelvrij deel uit van mijn leven; we bieden hulpverlening en voorlichting op het gebied van pesten, daarnaast verzorgen we trainingen voor bedrijven en instellingen op het gebied van Ongewenst Gedrag en Agressie. Een tak die als vanzelf vorm kreeg vanuit ons eerste initiatief rondom pesten.

Ik, en ook mijn partner Sil, laten ons leven leiden – naast logisch denken uiteraard – door het innerlijk proces en onze intuïtie. Dat leidde ons naar een moment waarop Sil aangaf graag de organisatie in haar handen te willen hebben als directeur van Vogelvrij, omdat ze voelde dat haar proces daar lag. Het was voor mij het moment om te erkennen dat ik al een tijdje niet echt meer mijn draai wist te vinden in onze werkzaamheden (behalve dan het inhoudelijk werken met mensen). Iets was er in mij gaande waar ik op dat moment geen uitleg voor had. Ik was onrustig. Het was voor mij dan ook het moment om te kiezen voor een sabbatical. Time off om uit te zoeken wat er in mij speelde. Wat er riep. Het was eigenlijk Sil die het als eerste benoemde: “Ik denk dat jij zelf dominee moet worden…”. Met die woorden raakte ze een kern van iets, ook al wist ik nog niet precies van wat.

Het heeft even geduurd, want in Nederland hebben we dit (nog!) niet, maar uiteindelijk vond ik een seminarie dat mij op het lijf geschreven was; het One Spirit Interfaith Seminary in New York. Een seminarie dat opleidt tot Interspiritueel Voorganger of Pastor, wat tot uiting kan komen door feitelijk voorgangerschap, Interspirituele Counseling, of als verdiepingsslag in het werk of bij de activiteiten die je al deed of gaat doen. Elke religie, de psychologie, filosofie, de kunst en de wetenschap, kortweg alle Wijsheidstradities worden door het seminarie gewaardeerd en gebruikt als bron van informatie over wie wij werkelijk zijn. De vele dogma’s die in de loop der tijden binnen de religies zijn ontstaan worden daarbij aan de zijlijn gezet. Er wordt teruggegaan naar de mystieke bron en bedoeling. Het resulteert in een wereld- en mensvisie zonder een enkel oordeel en met het besef dat we ons dus (daardoor) anders kunnen verhouden met die wereld en onze medemensen.

De opleiding zelf, mijn docenten, mijn klasgenoten, ze hebben heel veel betekend in mijn eigen proces en in het thuiskomen in wie ik werkelijk ben. Een van de dingen die mij duidelijk werden is dat ik niet anders kan dan Voorganger worden. Vroeger zou het een roeping genoemd worden, echter ik ervaar het als iets dat zich door mij heen beweegt. Het vraagt van mij om met mijn ik, met mijn menselijke ego uit de weg te stappen en dat te laten gebeuren. In dat proces zit ik momenteel.

Het resultaat van dit proces door mij heen is ten eerste dat ik 20 juni 2009 bevestigd word als Interfaith Voorganger in de bekende Riverside Church in Manhattan (waar vroeger ook Ds. Martin Luther King gesproken heeft), ik ben dan de eerste Interfaith Voorganger van Nederland. Het tweede resultaat van dit proces is dat ik ook hier, in Nederland, deze alomvattende kijk op spiritualiteit, op zingeving, aan het opzetten ben. Aan de basis daarvan ligt wat Sil en ik RenaisSense zijn gaan noemen. In mijn geval zal dit meer een vriendschap, een genootschap zijn (ik noem het graag een “Sense”) van mensen die op deze alomvattende wijze hun spiritualiteit willen vormgeven en daarbij gelijkgestemden willen ontmoeten. Je zou het met een kerk, of met elk ander “godshuis” kunnen vergelijken. Echter, het zal duidelijk zijn dat het geen “godshuis” of kerk in de oude (Christelijke) zin des woords zal zijn, maar een genootschap op een volledig andere, nieuwe wijze – en toch met alle poten stevig op de grond.

Sil heeft zich de laatste tijd, zoals je kunt lezen in haar profiel, ook ontwikkeld in de richting van waar ik mee bezig ben, en dan met een vertaalslag naar Management en Leiderschap. We zijn een periode afzonderlijk bezig geweest, ieder met ons eigen ding, terwijl nu een tijd aangebroken is dat we weer inhoudelijk samenkomen, terwijl we toch met ons eigen ding bezig zijn… Ik ben daar erg enthousiast over. Het is altijd een plezier geweest om samen iets op te bouwen. En het is fijn dat wederom te doen.

Meer over de ontwikkelingen van mijn deel in dit hele verhaal is te vinden op RenaisSenseMovement, en in een later stadium ook op RenaisSenseSeminary.

Namaste, Joan Elkerbout