Ik zit achter mijn pc op een regenachtige dag jouw brief te lezen. Mijmerend over wat ik terug zal schrijven kijk ik door het raam. Het is nat en grijs daarbuiten. Even voel ik hoe de kou naar binnen komt, me aanraakt. Als ik nog een keer kijk, zie ik ineens het groen aan de bomen, blaadjes die beginnen uit te komen. Ik zie de prachtige kleuren van bloemen in de tuin. Ik hoor vogels zingen, afgewisseld met het zachte tikken van de regendruppels. De wereld is niet anders, ik kijk anders, ik luister anders… en het wordt warmer… in mezelf en buiten mezelf.

(more…)

We stappen over de drempel van een nieuwe fase; jij en ik. Nieuwe initiatieven gestoeld op een beweging door ons beide heen dat het anders moet. Dat onze wereld anders kan. Beiden ervaren we deze stap als een niet anders kunnen. Er is een tijd aangebroken dat velen met ons aan het beseffen zijn dat we zo niet langer door kunnen gaan. Velen met ons zullen onze briefwisseling meelezen en gaan reageren. Vanuit het besef dat er teveel schade is aan mensen, aan de natuur. Het is duidelijk dat we op een grens aan het balanceren zijn en als we op oude voet blijven doorgaan kukelen we over de rand.

(more…)