Briefwisseling

Lieve Joan,

Ik zit achter mijn pc op een regenachtige dag jouw brief te lezen. Mijmerend over wat ik terug zal schrijven kijk ik door het raam. Het is nat en grijs daarbuiten. Even voel ik hoe de kou naar binnen komt, me aanraakt. Als ik nog een keer kijk, zie ik ineens het groen aan de bomen, blaadjes die beginnen uit te komen. Ik zie de prachtige kleuren van bloemen in de tuin. Ik hoor vogels zingen, afgewisseld met het zachte tikken van de regendruppels. De wereld is niet anders, ik kijk anders, ik luister anders… en het wordt warmer… in mezelf en buiten mezelf.

Ik sluit mijn ogen en sta stil bij de beslissing die jij en ik samen hebben genomen om een nieuw initiatief op te zetten. Genaamd RenaisSense. Het resultaat van nachtenlang praten, stil zijn, praten en weer stil zijn. We zagen en voelden het vaak licht worden… Ik weet niet waar dit het begin van is.
Ik weet wel dat het Een Begin is. En eigenlijk is het ook geen begin, het is een logisch gevolg van datgene wat we tot nog toe hebben gedaan en ervaren. Het moment is daar om datgene wat tot vandaag een innerlijk proces was, in de wereld concreet te gaan neerzetten, te verwezenlijken.

Dankbaar ben ik voor het feit dat – sinds het moment dat ik aan de mensen van Vogelvrij, het bedrijf waar ik directeur van ben, heb aangekondigd dat ik dit wil en zal gaan doen – daar ook direct de ruimte en ondersteuning was vanuit het team. Opmerkingen als: Sil, we hebben dit langer aan zien komen en het klopt, jij moet verder vliegen, je vleugels gaan uitslaan, wij zorgen met elkaar voor de duiventil hier; Sil, we weten dat je niet anders kunt dan je hart gaan volgen, wij zullen een stuk van je taken en verantwoordelijkheden overnemen zodat jij de ruimte en tijd krijgt om RenaisSense samen met Joan te gaan leiden; Sil, jij hoort thuis bij leiderschapstrainingen voor management teams en consultancy voor bedrijven, daar zit jouw kracht, daar heeft men jou nodig. Met jouw andere manier van kijken, adviseren, van zijn en van trainen. Jij kunt ze de hand reiken in de uitdaging van deze tijd.

De uitdaging om niet alleen manager maar ook leider te zijn. Om van directeur inspirator te worden.
Om van mens die wordt geleid door de paradox tussen ego en spirit, gestuurd door de dualiteit, te transformeren naar iemand die zijn weg gaat geleid door authenticiteit, essentieel leven en werken.
Waarin ruimte ontstaat voor de dans tussen ego en spirit, de dialoog tussen de verschillen. De moed om van elkaar te leren op weg naar een wereld die wordt geleid door leiders die staan voor nieuwe criteria zoals duurzaamheid, maatschappelijk verantwoord ondernemen en sociale betrokkenheid.

Het moment is daar om anders te gaan kijken, anders te gaan luisteren… RenaisSense zal de plek zijn die inspiratie biedt, mensen met elkaar verbindt, handvatten en tools geeft, laat ervaren en traint om dit ook werkelijk te kunnen realiseren, in het klein of in het groot. Een weg met een uitdaging, simpelweg omdat we tenslotte ook gewoon mens zijn…

Hoe zie jij de uitdaging?

Liefs,

Sil

Lieve Sil,

We stappen over de drempel van een nieuwe fase; jij en ik. Nieuwe initiatieven gestoeld op een beweging door ons beide heen dat het anders moet. Dat onze wereld anders kan. Beiden ervaren we deze stap als een niet anders kunnen. Er is een tijd aangebroken dat velen met ons aan het beseffen zijn dat we zo niet langer door kunnen gaan. Velen met ons zullen onze briefwisseling meelezen en gaan reageren. Vanuit het besef dat er teveel schade is aan mensen, aan de natuur. Het is duidelijk dat we op een grens aan het balanceren zijn en als we op oude voet blijven doorgaan kukelen we over de rand.

Eigenlijk heeft ons werk altijd deze diepgang gekend. We deden de dingen altijd al anders dan anderen, of het nu hulpverlening of trainingen binnen bedrijven betrof; het sloeg aan omdat we contact maakten met de mens achter het masker… En in feite vraagt de situatie in de wereld ook om de persoon achter onze maskers. De wereld vraagt om de Essentie in ons…

Dit besef is al even aan de gang in ons. Nu is de periode aangebroken om dit ook als een huis neer te gaan zetten. Een huis met een nieuw gedachtegoed van die groep mensen die met elkaar vinden dat het anders kan. Een visie op mensen, op de samenleving, op de wereld en haar natuur die verbindend is, in plaats van uit elkaar jagend. Want dat is de essentie van wat niet langer kan! We kunnen elkaar de kiet niet meer uitjagen, we kunnen niet langer oordelen en veroordelen, we zullen daarentegen de handen ineen moeten slaan. Elkaar willen kennen, ontdekken dat we eigenlijk allemaal hetzelfde wensen. Ook eigenlijk allemaal wel weten waar het echt om gaat als we zeggen “Het kan anders”.

Ik vind het een spannende tijd. Ik zit in mijn voorbereiding voor mijn bevestiging als voorganger, dominee, pastor, of hoe je het ook wilt noemen. Jij, die het roer aan het omgooien bent in ons bedrijf om tijd te hebben om aan dit nieuwe gedachtegoed vorm te geven. Ik voel me erg ondersteund door de positieve reacties van mensen die ons horen vertellen over waar we mee bezig zijn. Soms zelfs mensen die diep ontroerd zijn, zich al thuis voelen komen in alleen maar ons voornemen. Zoals we zelf zo geraakt zijn geworden door de Wereld en haar schreeuw om aandacht, zo raakt ons initiatief dat Weten ook in anderen. Het voelt alsof er iets borrelt, dat mensen wachten op een begin waar ze zich bij aan kunnen sluiten.

Ik vraag mij af; zal ons initiatief, dit gedachtegoed met een naam, inderdaad zo’n begin kunnen zijn?

Namaste, Joan