Ook ik struggle regelmatig met het gesprek in mezelf tussen ego en spirit, met het dilemma: Wie wint er? Wat is leidend in mijn gedrag, mijn keuzes? Zelfs op de meest banale en simpele momenten op een doodgewone dag. Bewustzijn betekent niet dat we geen mens meer zijn.

Ik stop langs de Belgische snelweg. Ik heb honger, wil wat drinken. Parkeer de auto op een plek zo dicht mogelijk bij het restaurant. Ren snel naar binnen, haal een cola light en een broodje. Terug in de auto komt het besef dat ik een belangrijk onderdeel van het menselijk bestaan was vergeten. Ik moet naar het toilet, serieus plassen. Dus terug. Portemonnee, mobiel en alles in de auto achterlatend; het is maar voor een paar minuten. In mijn haast loop ik langs de toiletjuffrouw en sta dan abrupt stil. Een duidelijke stem roept me terug. U moet eerst betalen, daarna mag u verder.

Verstoord kijk ik haar aan; ik had haar eerlijk gezegd nog niet eens opgemerkt. Eerst betalen… mijn portemonnee ligt in de auto. Ja, zeg ik, dat gaat niet. Maar ik beloof u, ik kom het zo direct brengen, die 20 eurocent, maar ik moet nu echt naar het toilet. Een diepe zucht, een strak gezicht, doffe ogen, gelatenheid. Ja, ja… dat zal wel. En ik, ik liep door, richting opluchting. Op de terugweg naar mijn auto begint het spel in mijn hoofd. Ik ga niet terug, wat een gedoe, helemaal teruglopen voor 20 eurocent, wat maakt die 20 eurocent nu uit, ze bekijkt het maar! En dan die andere stem: Ja maar je hebt het beloofd, ook zij zit daar te werken voor haar geld, misschien heeft ze het geld hard nodig, dit is niet de manier om om te gaan met andere mensen… Uiteindelijk wint mijn spirit, mijn ego mokkend achterlatend. Die wil niets liever dan weer de snelweg opscheuren, want we hebben nog zoveel te doen die dag.

Opnieuw leg ik de voor mij ondertussen vertrouwde route af. Dezelfde tegels, hetzelfde stoepje met verhoging, dezelfde klapdeuren, richting het schoteltje van de toiletjuffrouw met mijn 50 eurocent muntstuk, kleiner heb ik niet. Klingelend valt het muntstuk op het bordje, ik kijk haar aan en wil weglopen.

Vervolgens staat de wereld even stil. Haar ogen beginnen te stralen, ze staat op. Het eerste wat ze stamelt is… U bent teruggekomen, u bent de eerste die dat doet sinds al die tijd dat ik hier zit, en opnieuw zegt ze, dit keer duidelijker, u bent de eerste. Ze geeft me een hand, houdt deze stevig vast en kijkt me aan. En ik kijk haar aan, voel de warmte van haar hand, ik voel haar. Een ontmoeting, zo niet voorspeld, zo op een doordeweekse dag, zo zonder reden en zo bijzonder! En ja, ook mijn ego had kunnen winnen. Dan was ik weggereden en had nooit meer aan deze vrouw gedacht.

Maar ik heb een keuze, telkens weer. Ik ben me bewust, weet waar ik mijn kracht en energie op wil richten en ik leer van iedere ervaring. Leer meer en meer over wat de impact is als je je spirit voorrang geeft, voor jezelf en voor anderen. Waardoor ik nu nog regelmatig aan die intens blije blik in haar ogen denk. Ik had die dag niets meer te doen dan die 20 eurocent te gaan brengen.