We stappen over de drempel van een nieuwe fase; jij en ik. Nieuwe initiatieven gestoeld op een beweging door ons beide heen dat het anders moet. Dat onze wereld anders kan. Beiden ervaren we deze stap als een niet anders kunnen. Er is een tijd aangebroken dat velen met ons aan het beseffen zijn dat we zo niet langer door kunnen gaan. Velen met ons zullen onze briefwisseling meelezen en gaan reageren. Vanuit het besef dat er teveel schade is aan mensen, aan de natuur. Het is duidelijk dat we op een grens aan het balanceren zijn en als we op oude voet blijven doorgaan kukelen we over de rand.

Eigenlijk heeft ons werk altijd deze diepgang gekend. We deden de dingen altijd al anders dan anderen, of het nu hulpverlening of trainingen binnen bedrijven betrof; het sloeg aan omdat we contact maakten met de mens achter het masker… En in feite vraagt de situatie in de wereld ook om de persoon achter onze maskers. De wereld vraagt om de Essentie in ons…

Dit besef is al even aan de gang in ons. Nu is de periode aangebroken om dit ook als een huis neer te gaan zetten. Een huis met een nieuw gedachtegoed van die groep mensen die met elkaar vinden dat het anders kan. Een visie op mensen, op de samenleving, op de wereld en haar natuur die verbindend is, in plaats van uit elkaar jagend. Want dat is de essentie van wat niet langer kan! We kunnen elkaar de kiet niet meer uitjagen, we kunnen niet langer oordelen en veroordelen, we zullen daarentegen de handen ineen moeten slaan. Elkaar willen kennen, ontdekken dat we eigenlijk allemaal hetzelfde wensen. Ook eigenlijk allemaal wel weten waar het echt om gaat als we zeggen “Het kan anders”.

Ik vind het een spannende tijd. Ik zit in mijn voorbereiding voor mijn bevestiging als voorganger, dominee, pastor, of hoe je het ook wilt noemen. Jij, die het roer aan het omgooien bent in ons bedrijf om tijd te hebben om aan dit nieuwe gedachtegoed vorm te geven. Ik voel me erg ondersteund door de positieve reacties van mensen die ons horen vertellen over waar we mee bezig zijn. Soms zelfs mensen die diep ontroerd zijn, zich al thuis voelen komen in alleen maar ons voornemen. Zoals we zelf zo geraakt zijn geworden door de Wereld en haar schreeuw om aandacht, zo raakt ons initiatief dat Weten ook in anderen. Het voelt alsof er iets borrelt, dat mensen wachten op een begin waar ze zich bij aan kunnen sluiten.

Ik vraag mij af; zal ons initiatief, dit gedachtegoed met een naam, inderdaad zo’n begin kunnen zijn?

Namaste, Joan