Al langere tijd ben ik betrokken bij een bedrijf dat me structureel inhuurt voor het geven van trainingen. Daarnaast maken ze af en toe gebruik van mijn hersenen, mijn inzichten, mijn intuïtie en mijn vlotte babbel als zich weer eens een (dreigend) conflict aandient binnen de verschillende teams die allemaal zo op hun eigen wijze verantwoordelijk zijn voor het dagelijks reilen en zeilen.
Conflicten die meestal gebaseerd zijn op miscommunicatie, het denken in verschillen in plaats van gezamenlijke belangen en die worden gevoed door de escapades van het zich manifesterende ego die voor het gemak de hotline met de spirit ‘even’ verbroken heeft.

Een nieuwe tendens is het voortdurende gepraat over leiderschap. Leider zijn, leiderschapsstijlen, leiderschapsconflicten, leiderschapsmissie… En vandaag is dan de dag dat de nieuwe leider zich zal presenteren. Want het steeds luider wordende gegons van stemmen en gedachten is niet zomaar ontstaan. De interim die twee jaar het bedrijf heeft gestuurd heeft afscheid genomen en er komt een nieuwe Algemeen Directeur. Ook ik kreeg een glimmende, strak gelayoute en correct geadresseerde uitnodiging op mijn deurmat. Mijn aanwezigheid wordt op prijs gesteld.

Vrijdagmiddag 14.00 uur zit ik met een kopje te slappe koffie ergens op een onopvallende plek in de zaal keurig te wezen. Ik ben benieuwd. Exact vijf minuten over twee gaat de deur open en daar schrijdt ze binnen. Verrast ben ik direct door haar uitstraling, het zelfvertrouwen en de rust waarmee ze binnenkomt, haar plek voor de microfoon inneemt, behoedzaam kucht en de zaal rondkijkt. Maar ik ben nog niet onder de indruk.

Met veel bevlogenheid en daadkracht praat ze over duurzaamheid, de te behalen resultaten, toekomstverwachtingen, maatschappelijke betrokkenheid, ontwikkelingsgericht leidinggeven, samen, commitment en eerlijkheid. Enthousiast word ik wél van haar stem die niet alleen ferm maar tegelijkertijd ook prachtig klinkt, en van de woorden die bijna perfect dialectloos uit haar mond stromen. Maar nog steeds ben ik niet onder de indruk.

Twee dagen later zit ik te wachten in een kamertje. Ik zie haar, de nieuwe directeur, met vlotte passen door de gang marcheren. Over het kopieerapparaat staat een vrouw gebogen. Zij ziet het ook.
Vanaf de hak tot de knie zit er een fikse ladder in de panty. Een glimlach verschijnt om de mondhoeken van de directeur, pretlichtjes ontstaan in haar ogen. Subtiel tikt ze de vrouw op haar schouder en wijst haar op de ladder. Als de vrouw zich omdraait staan de tranen in haar ogen. Gaat het? klinkt de stem, nu vele malen zachter en wel met dialect. Uh… nee, niet echt, zegt de vrouw timide. Even is het stil, dan knikt de directeur en zegt: loop even mee naar mijn kantoor, dan drinken we samen iets en wil ik graag van jou weten wat er aan scheelt…

En ik, in het kamertje als stille getuige van dit tafereel, ben diep onder de indruk.