Al even lig ik wakker, draai op mijn rechterzij. Linkerzij. Schud nogmaals de kussens op, dekbed van me af, dekbed weer naar me toe. Ga op mijn rug liggen. Ik kan de slaap niet vatten. Wat op zijn minst opmerkelijk is, want mijn slaappatroon lijkt genetisch geïnspireerd te zijn door de familie van marmotten. Normaal hoef ik alleen maar mijn kussen te voelen en ik glijd in een andere wereld. Deze nacht niet. Ik ben aan het nadenken. Piekeren is een beter woord… en malen komt nog meer in de richting.

(more…)

Ook ik struggle regelmatig met het gesprek in mezelf tussen ego en spirit, met het dilemma: Wie wint er? Wat is leidend in mijn gedrag, mijn keuzes? Zelfs op de meest banale en simpele momenten op een doodgewone dag. Bewustzijn betekent niet dat we geen mens meer zijn.

(more…)

Om 10 uur word ik verwacht. Klokslag 10 uur meld ik me dan ook bij de receptie. In mijn turbulente bestaan wederom een deadline gehaald. Veel tijd om op adem te komen heb ik niet; de directiesecretaresse komt me al tegemoet gelopen. Of ik haar wil volgen. Er wordt niets gezegd, ze kijkt me zelfs niet aan. Brengt me tot bij een deur, klopt en verzoekt me naar binnen te gaan.
Formeel geven we elkaar een afstandelijke hand.

(more…)

Al langere tijd ben ik betrokken bij een bedrijf dat me structureel inhuurt voor het geven van trainingen. Daarnaast maken ze af en toe gebruik van mijn hersenen, mijn inzichten, mijn intuïtie en mijn vlotte babbel als zich weer eens een (dreigend) conflict aandient binnen de verschillende teams die allemaal zo op hun eigen wijze verantwoordelijk zijn voor het dagelijks reilen en zeilen.
Conflicten die meestal gebaseerd zijn op miscommunicatie, het denken in verschillen in plaats van gezamenlijke belangen en die worden gevoed door de escapades van het zich manifesterende ego die voor het gemak de hotline met de spirit ‘even’ verbroken heeft.

(more…)

Ik zit achter mijn pc op een regenachtige dag jouw brief te lezen. Mijmerend over wat ik terug zal schrijven kijk ik door het raam. Het is nat en grijs daarbuiten. Even voel ik hoe de kou naar binnen komt, me aanraakt. Als ik nog een keer kijk, zie ik ineens het groen aan de bomen, blaadjes die beginnen uit te komen. Ik zie de prachtige kleuren van bloemen in de tuin. Ik hoor vogels zingen, afgewisseld met het zachte tikken van de regendruppels. De wereld is niet anders, ik kijk anders, ik luister anders… en het wordt warmer… in mezelf en buiten mezelf.

(more…)

We stappen over de drempel van een nieuwe fase; jij en ik. Nieuwe initiatieven gestoeld op een beweging door ons beide heen dat het anders moet. Dat onze wereld anders kan. Beiden ervaren we deze stap als een niet anders kunnen. Er is een tijd aangebroken dat velen met ons aan het beseffen zijn dat we zo niet langer door kunnen gaan. Velen met ons zullen onze briefwisseling meelezen en gaan reageren. Vanuit het besef dat er teveel schade is aan mensen, aan de natuur. Het is duidelijk dat we op een grens aan het balanceren zijn en als we op oude voet blijven doorgaan kukelen we over de rand.

(more…)